Wprowadzam się do mojego zeszłorocznego mieszkania. Cicho tu i dość przyjemnie. Nikt mnie się o nic nie pyta, nikt nie zauważa łez, nikt się nie interesuje. Kłamstwo ma krótkie nogi, a jednak potrafi biegać.
Boję się cholernie własnych słów. Boję się, że wypowiem coś co zrani mnie, innych. Mnie przede wszystkim. Jestem egoistką. To dziwne przyznawać sobie rację. To dziwne wiedzieć, że ma się rację i nic z tym nie robić. Być cholernym hipokrytą i dawać wszystkim rady, a samym się w nich gubić.
Gdybym była już sucha, na lądzie, a tam by ktoś tonął wskoczyłabym w ten mrok Cie ratować.
Przepraszam, nie umiem już jak kiedyś czarować słowem
Boję się cholernie własnych słów. Boję się, że wypowiem coś co zrani mnie, innych. Mnie przede wszystkim. Jestem egoistką. To dziwne przyznawać sobie rację. To dziwne wiedzieć, że ma się rację i nic z tym nie robić. Być cholernym hipokrytą i dawać wszystkim rady, a samym się w nich gubić.
Gdybym była już sucha, na lądzie, a tam by ktoś tonął wskoczyłabym w ten mrok Cie ratować.
Przepraszam, nie umiem już jak kiedyś czarować słowem
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz