Nie ma sensu wracać do przeszłości (o ile w ogóle można?, ale załóżmy, że tak). Jest mi smutno. Pierwsza przespana noc bez koszmarów, przewrotów z boku na bok, bólu w okolicach talii... choć nie, ból w okolicach talii był, ale ten wewnętrzny, ten od rany przycichł i się na razie nie odzywa. Miła noc, całkiem urocza a mi jest smutno. Mój kaktus, który pomieszkuje u mnie od 9 września poprzedniego roku chyba chce popełnić samobójstwo - ciągle spada z okna, ale na razie żyje. Nazwałam go 'samobójca'. Ale z samobójcą dobrze się gada. Rozumie mnie i umie mnie zranić, obudzić kiedy trzeba a co najważniejsze ciągle przy mnie jest. Chęć śmierci to przez to, że jestem tak chujową gospodynią jego wnętrza. Troche go za dużo podlewałam, teraz schnie. Bo kurczę, ja nie wiem czego on potrzebuje. oprócz mojej miłości, która dostaje aż w nadmiarze. ALE TO NIE WYSTARCZY. MIŁOŚĆ JEST PRZEREKLAMOWANA. NIE ISTENIEJE. To gra, nudna - a przynjamiej mi się znudziła, samobójcy chyba też, bo skacze z okna. Biedny, nienasycony moją miłością. Koniec rozkmin niby, że o samobójcy, niby, że o mnie. koniec.
Ponadto moja ściana jest jeszcze piękniejsza i smutniejsza gdy przez okno wpadają cienie rozszalałych przez wiatr liści. Smutek jest piękny. 'Smutek masz we krwi, nie mów, że nie. To Twoje przeznaczenie, tylko jeszcze o tym nie wiesz, smutna istoto'. Czytam sobie Cortazara, bo mnie chuj strzela od głodu jaki przeżywa moje suche ciało. NIE MOGE
Ponadto moja ściana jest jeszcze piękniejsza i smutniejsza gdy przez okno wpadają cienie rozszalałych przez wiatr liści. Smutek jest piękny. 'Smutek masz we krwi, nie mów, że nie. To Twoje przeznaczenie, tylko jeszcze o tym nie wiesz, smutna istoto'. Czytam sobie Cortazara, bo mnie chuj strzela od głodu jaki przeżywa moje suche ciało. NIE MOGE
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz